یاداشت/

مردم ایران بدانید؛ خبرنگاران ایرانی چقدر حقوق می گیرند؟

   شناسه خبر:001688
به همین بسنده می کنم که ای مردم ایران بدانید و آگاه باشید که خبرنگاران کشور وضع و حال خوبی ندارند. و این حال بد تاثیر نا مطلوبی بر جامعه رسانه و تعهداتی که دارد می گذارد.

پایگاه خبری جامعه خبر/ سید هادی کسایی زاده/ شاید بدون صبحانه ... حتی ناهار هم گاهی فراموش می شود. آلودگی هوا، ترافیک، سرما و گرما دلیلی بر توقف کارش نیست او باید در هر لحظه و هر آن در حوادث، برنامه ها و رخدادها حضور داشته باشد. اگر حرفه ای باشند نمی توانید آنها را به سادگی بخرید چراکه قلمشان برای مردم می نویسد. اهل غیبت و تهمت و دورویی نیستند و تا به کشف حقیقت پی نبرند دست به قلم نمی شوند.

خبرنگاران تنها آنهایی نیستند که صدا و سیما آنها را با خودروهای شاسی بلند جابجا می کند و از قاب تصویر خود را به نحوی نشان می دهند که انگار هیچ خبرنگاری در کشور غیر از آنها وجود ندارد! و آنقدر زیبا سانسور می کنند که انگار همه چیز گل و بلبل است.

خبرنگاران حرفه ای که تعداد آنها هم در کشور بسیار کم است بیشتر در خبرگزاری ها و برخی روزنامه ها و سایت های خبری فعال هستند اما با این همه سختی کار واقعا آنها چقدر دستمزد و حقوق می گیرند؟

بعنوان خبرنگاری که در روزنامه و خبرگزاری، سایت خبری و مجلات کشور بعنوان خبرنگار و دبیر و سردبیر فعال بوده و هستم باید بگویم که وضعیت معیشت بسیاری از همکارانم حتی در حد یک کارگر هم نیست.

خبرنگارانی که در خبرگزاری ها فعالیت می کنند میانگین حقوقی بین یک میلیون تا 1.5 میلیون تومان دریافت می کنند. البته برخی خبرگزاری های منتسب به دستگاه های دولتی حقوق حدود 1.8 تا 2 میلیون هم پرداخت می کنند که تعداد آن رسانه ها هم کم است.

حال دبیران هم بهتر نیست و می شود حقوق دبیران رسانه ها را از 2 میلیون تا 3 میلیون عنوان کرد.

نکته قابل تامل این که برخی رسانه ها که در جایگاه مثلا خبرگزاری از رنکینگ تک رقمی الکسا هم برخوردارند به خبرنگاران خود 500 تا 600 هزار تومان پرداختی دارند که این رفتار را می توان به یک جنایت حرفه ای تشبیه کرد. حتی برخی شهرستانها خبر از حقوق های 400 هزارتومانی داده اند!

نکته دیگر اینکه خبرنگار در برخی خبرگزاری ها و سایت های خبری باید به ازای دریافت همان یک میلیون تومان روزانه 4 تا 5 خبر تولیدی ارائه کرده و در طول ماه بیش از 20 گزارش و مصاحبه مشروح انجام دهند.

البته این مشکل و چالش در روزنامه ها و مجلات هم دیده می شود. هر چند گروهی از خبرنگاران خبرگزاری ها معتقدند خبرنگاران روزنامه ها کار سبک تری دارند. این افراد می گویند خبرنگار روزنامه زحمت پوشش برنامه در ساعت 5 یا 6 صبح یا در ظهر تابستان را ندارد و متن خبر را از خبرگزاری ها می تواند اقتباس کند. گاهی هم دیده شده به راحتی به نام خودشان ثبت می کنند. حتی دیده شده برخی خبرنگاران روزنامه ها گزارش تولیدی یک خبرنگار خبرگزاری را به نام خودش با کمی تغییر منتشر کرده و حتی در تیتر یک روزنامه قرارداده است. (بسیار کم است)

برخی از همکاران خبرگزاری ها و سایت های خبری می گویند خبرنگاران روزنامه ها شاید هفته ای چند صفحه یا روزی یک صفحه روزنامه داشته باشند که معمولا 50 درصد آن را خبر یا تبلیغات پر می کند و تنها کار خبرنگار یک روزنامه تهیه یک گزارش کوتاه یا بلند و یا یک مصاحبه مشروح است! و آخر ماه هم تقریبا همان حقوق خبرنگار خبرگزاری را دریافت می کنند و این عدالت نیست.

هرچند انتقادات برخی از همکاران خبرگزاری ها درست باشد اما برای تمام خبرنگاران روزنامه ها یا حتی مجلات صدق نمی کند.

البته این نکته هم باید در نظر داشت که متاسفانه روزنامه حرفه ای در ایران نداریم که بتوانیم بعنوان الگو معرفی کنیم اما در میان خبرنگاران روزنامه ها افراد حرفه ای هستند که هر روز و یا در هفته چندین گزارش و گفتگوهای خوب و تاثیر گذار از خود بر جای می گذارند که قابل تامل و تحسین است.

بعنوان مثال نشریات استانی و شهرستانی تمام تلاش خود را برای حرفه ای شدن انجام می دهند و در میان آنها افرادی هستند که با هر زحمتی می خواهند مستقل بمانند و زیر یوغ رپورتاژ دولتی نروند.

ناگفته نماند در میان خبرگزاری ها هم به راحتی می توان رسانه هایی را رصد کرد که خروجی قابل توجه و موثری ندارند و خبرنگار کیفی به خبرنگار کارمندی تبدیل شده است. یعنی اینکه صبح ساعت بزنید و بعد از ساعت 4 عصر هم اضافه کاری و غیره ... حتی دیده شده خبرنگار خبرگزاری خبر روزنامه را بدون منبع در رسانه اش منتشر می کند. (نشان دهنده کار خوب روزنامه نگار است)

با این حال باید گفت که روزنامه نگاران حرفه ای در حوزه های اقتصادی، فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و ورزشی افراد شناخته شده ای هستند که در میان جامعه رسانه جایگاه ویژه ای دارند.اما همین حرفه ای های روزنامه ها هم نسبت به دریافتی و حقوق خود معترضند و در مورد آنها نقد های بالا صدق نمی کند.

متاسفانه به دلیل اینکه روزنامه نگاران و خبرنگاران کشور صنف واحدی ندارند و معمولا گروه های سیاسی اقدام به ایجاد صنف های خبری کرده اند حمایت واحدی از خبرنگاران و روزنامه نگاران نمی شود برای همین میزان حقوق و دستمزد خبرنگار برخلاف سایر کشورها بر اساس حداقل حقوق دستمزد کارگر در کشور محاسبه می شود.

بعنوان مثال در تهران حق التحریر یک گزارش یا مصاحبه 1200 کلمه ای روزنامه یا مجله از 30 هزارتومان تا 90 هزارتومان محاسبه می شود. یا اگر همین گزارش برای خبرگزاری باشد قیمت بسیار کمتر است. این نکته را هم باید متذکر شوم که در بسیاری از موارد همان حق تحریر هم پرداخت نشده و یا چند ماه بعد پرداخت می شود.

حتی در سال های اخیر رسانه ها اقدام زشتی را در پیش گرفته اند و آن اینکه از خبرنگار کار می کشند و پس از یک ماه می گویند ببخشید مورد رضایت نبود و حتی حقوق آن ماه را هم پرداخت نمی کنند.

اگر نیم نگاهی به آگهی های کانال کاریابی رسانه @karyabirasaneh بیندازید می بینید که نرخ حقوق و دستمزد یک خبرنگار در کشور چقدر است. حتی می توانید دریابید که چگونه صاحب کار آگهی می دهد؟!

حالا تصور کنید یک خبرنگار با حداکثر حقوق 1.200 میلیون تومان چگونه باید یک زندگی و خانواده 2 یا 3 و 4 نفره را مدیریت کند؟ آیا ممکن نیست خبرنگار ناخواسته به سمت پذیرش انواع کارت های هدیه از سوی دستگاه ها و نهادهای دولتی و غیر دولتی برود؟ آیا ممکن نیست خبرنگار از کار رسانه اش کم بگذارد و مشغول مدیریت ستادهای خبری یا پروژه های رسانه ای برای کسب درآمد بیشتر شود؟

تمام این آسیب ها حرفه خبرنگاری را تهدید می کند اما چون اکثر رسانه های کشور دولتی یا شبه دولتی هستند برده داری خبرنگاران را انتخاب کرده اند و به هیچ عنوان زیر بار افزایش دستمزدها نمی روند. گروهی از رسانه های دولتی و شبه دولتی به راحتی با برچسب سیاسی بودن خبرنگار، دیدگاه های خبرنگار، قلم و نگرش و یا اینکه این خبرنگار نباید حقایق را بنویسد و یا فلان سازمان طرف قرارداد با رسانه است را نباید نقد کند و خبرنگار را اخراج می کنند و این مهمترین دلیل نا امنی شغلی در این حرفه است.

به راحتی می توانم ده ها مثال و نمونه معرفی کنم که خبرنگاران سالم و حرفه ای به آسانی از رسانه ها اخراج شدند چون منافع رسانه در خطر بوده است.

اما این همه داستان نیست و اگر بخواهم تنها بخشی از وضعیت رسانه های کشور را بازگو کنم باید به حال رکن چهارم دموکراسی کشور مراسم ختم گرفت پس به همین بسنده می کنم که ای مردم ایران بدانید و آگاه باشید که خبرنگاران کشور وضع و حال خوبی ندارند. و این حال بد تاثیر نا مطلوبی بر جامعه رسانه و تعهداتی که دارد می گذارد.

خبرنگاری که حقوق کم دارد، تن خواه برای امور خبرنگاری ندارد، هزینه سفر به او نمی دهند، فقط ماموریت با پول دولتی مجاز است برود (البته روسا اول نوبت هستند مثل وین)، خیلی از مواقع هزینه ایاب و ذهاب خبرنگاری اش را پرداخت نمی کنند و گاهی بیمه هم ندارد می تواند خبرنگاری مستقل باشد؟ می تواند درست فکر کند و در متن جامعه و شهر به شهر حرکت داشته باشد؟

* انتهای پیام/

لینک کوتاه :

ارسال نظر

  • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
  • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
2 + 14 =

آخرین اخبار

گفتگو

گزارش

بیماری های خاص تبلیغات کوچک جامعه قرمز ستاد دیه کشور بانک پارسیان بیمه دی ایران زمین جامعه تبلیغ پرتقال اخبار کانون سردفتران کاریابی رسانه آمارهای ایران انجمن حمایت زندانیان آموزش خبرنگاری گیفففف تبلیغات قضاوت موسسه خیریه امام علی تبلیغات آموزش خبرنگاری تبلیغات جامعه کوچک آبی تبلیغات نارجی جامعه جامعه تبلیغات سبز